தனியே நீ முணுமுணுக்கும்

அன்று,தாயின் மடி எனக்காக காத்திருந்தது !தலை சாய்த்து விழி மூடி தூங்க எனக்கு நேரமில்லை !ஆனால் இன்று மடியில் தலை சாய்த்து விழி மூடி தூங்க நினைக்கிறேன் !என் தாய் என் அருகில் இல்லை

ஞாயிறு, 9 மே, 2010

கச்சேரி



மேடையில் எவருமில்லை..
கீழே நாற்காலிகளில்
நிறைய மனிதர்கள்..
இந்த நிகழ்ச்சிக்கு
வைத்த டிக்கட்
ஆயிரம் ரூபாய்
முகம் சுளிக்காமல்
வாங்கி உள்ளே வந்திருந்தார்கள்..
கச்சேரி துவங்கியதும்
ஒவ்வொரு நிரவலுக்கும்
கைதட்டல்கள் ..
சீட்டு எழுதிக் கொடுத்து
விருப்பப் பாடல்கள்
கேட்டார்கள்...
இரவு முழுவதும்
இடைவிடாத பாட்டு..
விடியலில் சுகமாய் அலுத்து
வீடு திரும்பினார்கள்..
குழந்தைகள்
தூங்கிப் போயிருந்தன..
'இப்படி ஒரு சங்கீதம்
இதுவரை கேட்டதே இல்லை ..' மனசிலிருந்து
பாராட்டு ஒவ்வொருவரும்..
ஏற்பாடு செய்தவரைக்
கட்டிக் கொண்டார் ஒருவர்..
'இந்த யோசனை எப்படித் தோன்றியது? '
'எக்ஸ் ஐம்பதாயிரம் கேட்டாரு..
அப்பத்தான் தோணிச்சு..'
வெளியே விளம்பரப் பலகை..
'உள்ளே வரலாம்..
உங்கள் விருப்பம் போல
மனசுக்குள் பாடலாம் ..
எத்தனை மணி நேரம்
வேண்டுமானாலும்..'
மேடையை சுத்தம் செய்ய
எவ்வித நிர்ப்பந்தமும்
இந்த முறை ஏற்படவில்லை
பராமரிப்பு தொழிலாளிக்கு!

சனி, 8 மே, 2010

சிரிப்பு


கைதட்டி சிரிக்கிறது


குழந்தை


தடுக்கி

விழுவதை


நான் நடித்துக்


காட்டியபோதெல்லாம்


என் விழுந்த மனதை
அதன் சிரிப்புதான்


தூக்கி நிறுத்துகிறது


அவ்வப்போது !




மழை பெய்து


ஓய்ந்தபின்


பார்த்தேன்


நேற்று


வரையப்பட்டிருந்த


ஓவியம்


கரையாமல்


என் மனதினுள் !

ரகசியங்கள்


'சொல்லு .. சொல்லு '
என்று அரித்தெடுத்தார்கள்
என் தயக்கம்
அவர்களுக்கு
வேடிக்கையாய் ...
'அவ்வளவுதான்
நம்ம பழக்கமா ?'
என்று உரிமையாய் பேச்சு..
என் கூச்சம் உதறி
மனசிலிருந்ததைப்பகிர
தொடர்ந்த வற்புறுத்தல்கள் ..
'சொல்லலன்னா இனி என்னோட
பேச வேண்டாம் '
என்று முகம் திருப்பியபோது
சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை..
சொல்லி முடித்ததும்
என் ரகசியங்கள்
அம்பலமாயின..
அவர்கள் பிறகு
என்னைத் தவிர்க்க
ஆரம்பித்தார்கள்..
என்னோடு எனக்குள் இருந்ததை
எனக்கு சொந்தமில்லாமல் ஆக்கி
அவர்களும் விலகிப் போனதில்
மறுபடி சேகரிக்க
வேண்டியதாயிருக்கிறது
எனக்கான ரகசியங்கள் !

உயிர்த்துடிப்பு


ஒவ்வொருவராய் வந்து



பார்த்துப் போனார்கள்..



மாதக் கணக்கு..



நாள் கணக்கு..



மணிக் கணக்கு..



எல்லாம் மறந்து



நெஞ்சுக்



கூட்டில் உயிர்த்துடிப்பை ..



செயலற்று பார்வைகள்..



யார் மனசோ .. அல்லது



எல்லோருமோ ..



'எதுக்கு இந்த அவஸ்தை..'



மூடிய கண்கள்



படித்து விட்டதோ..



மறுநாள் கேட்டது



அழுகை ...

நடைபாதை ஜீவன்கள்


எப்போது பார்த்தாலும்


தெருவில்தான்


இருக்கிறார்கள்..


எப்படி சாப்பாடு கிடைக்கும்..


இரவுத் தூக்கம்


எங்கு வாய்க்கும்..


குளியல்.. பிற செயல்கள்


எந்த இடத்தில்..


கேள்விகளால் மனசு


நிரம்பி போகும் ..


அவர்களோடு


யாராவது


பேசுவார்களா..


அதுவும் தெரியவில்லை..


உடை கூட கிழிவது ..


மாற்றுடை பற்றி அக்கறை


ஏதுமற்று..


எதற்கென்று புரியாமல்


அவர்களின் முகத்தில்


எப்போதாவது தென்படும்


புன்னகையோ .. சிரிப்போ சொல்லாமல்


சொல்கிறது..


'என்னைப் போல


அவர்களும்


மனுஷங்கதான்..

இரு கவிதைகள்


மேகங்கள்
என் வீட்டை கடந்து தான்

போகின்றன..

பொழிவது எப்போதாவது

என்றாகி விட்டது..

இருந்தாலும்

வானம் பார்க்கும் ஆவலும்

மேகம் தொடும் ஆசையும்

இப்போதும் மாறாமல்

மனசுக்குள்..

வீட்டு வாசலில்
நாலைந்து ஆடுகள் கூடி

இடைவிடாமல்

'மே .. மே ..' சத்தம்..

ஒன்று கேட்க

இன்னொன்றின் பதில் போல ..

தூக்கம் தொலைந்த

எதிர்வீட்டுக் காரன்

வெளியே வந்து விரட்டி

விட்டான்..

பாதி சம்பாஷணையில்

அவைகள் கிளம்பிப் போனதும்

மீதி என்னவாக இருக்கும் ?

இதுவே இப்போது

என் மண்டை குடைச்சல்..

ஆட்டக்காரன்


வாழ்க்கை ஒரு சவால்..

அல்லது பந்தயம்..

அல்லது விளையாட்டு..

நேருக்கு நேர்

மோதும்

வீரர்களைத்தான்

அது கொண்டாடுகிறது..

விலகிப் போகும் மனிதரிடம்

அது சுவாரசியம்

காட்டுவதில்லை..

தோற்றுப் போகும் போது

இன்னொரு சான்சும்

தருகிறது..

கடைசி வரை

விளையாடிக் கொண்டிருப்பவர்கள்

கை நிறைய மெடல்கள்..

அல்லது பாராட்டு பத்திரங்கள்..

குறைந்த பட்சம் கை குலுக்கல்கள் உடன்

திரும்புகிறார்கள்..

எல்லைகளற்ற மைதானமாய்

வாழ்க்கை..

அடையாளங்களுக்குள் அகப்படாமல்

ஆடலாம் நமக்கான ஆட்டத்தை..

ஜெயித்தாலும் தோற்றாலும்

ஆட்டக்காரன் அழைக்கப்படுவது

இறுதி வரை

"ஆட்டக்காரன்" என்கிற பெயரில்தான்!

வேஷம்


ஒப்பனைகளை மீறி
சுயம் வெளிப்பட்டு
விடுகிறது..
என்ன முயன்றாலும்
மறக்க முடிவதில்லை
சில இழப்புகளை ..
கவலைகளை புறந்தள்ளி
போராடும் குணம்
எல்லோருக்குமா
வாய்த்துவிட்டது?
ஆனாலும்
இப்போதும் தொடர்கிறது
தினசரி ஒப்பனைகளும்
உள்ளே புதைத்திருக்கும்
ஆசாபாசங்களும் ..

நான் வெளியே வரணும்..


எனக்கு இன்னும்
அனுமதி இல்லை..
வெளியுலகம் குறித்த
தகவல்கள்
அத்தனை திருப்தியாய் இல்லை..
என்றாவது ஒரு நாள்
நான்
தெருவில் காலடி
வைத்தே ஆகவேண்டும்..
ஏதேனும் ஒரு முகம் ...
ஒரு வார்த்தை ..
ஒரு நம்பிக்கை ..
என்னுள் விதைக்கப் பட்டால்
திரைச்சீலை மறைவில் நின்று
எட்டிப் பார்க்கும் தயக்கம் விட்டு
உங்களுடன் கை கோர்ப்பேன்..
யார் சொல்லப் போகிறீர்கள்
உங்களில் ஒருவர்..
அல்லது அதிகமான நபர்கள்..
'வா வெளியே ..
வந்தால்..
ஒன்று எங்களை சந்திப்பாய்..
அல்லது
உன்னால் தெருவிற்கு
ஒரு நம்பிக்கை வெளிச்சம் கிட்டும் என்று..'
சொல்லுங்கள் சீக்கிரம்..
என் பெற்றோர் என்னை வெளியே